Opiniestuk door Kristof Steegmans…

 

“Net zoals covid-19 ons allemaal treft in de kern van ons bestaan, worden ook dagelijks mensen geconfronteerd met een gebeurtenis die hen permanente beperkingen oplegt, beperkingen waarvoor nooit een vaccin zal gevonden worden”.

Covid-19 katapulteert ons in een oogopslag naar een andere wereld. Een wereld vol bezorgdheden en beperkingen.
Gaan en staan waar we willen kan plots niet meer, sociale contacten verdampen en we moeten in ‘ons kot’ blijven. Je zou van minder depressief worden. Maar we stellen ons weerbaar op, zoeken naar oplossingen en uiteindelijk komt het goed.
Het gemis aan wat zolang evident was drukt ons met de neus op de feiten. Een leven zonder beperkingen is geen verworven recht. We moeten het koesteren en er zorgzaam mee omspringen.

Net zoals covid-19 ons allemaal treft in de kern van ons bestaan, worden ook dagelijks mensen geconfronteerd met een gebeurtenis die hen permanente beperkingen oplegt, beperkingen waarvoor nooit een vaccin zal gevonden worden.
Een ongeval of ziekte rukt een mens soms brutaal uit een tot dan vrij kommerloos bestaan. Sommigen zijn getekend voor het leven, gekluisterd aan een rolstoel , afhankelijk van externe hulp. Fysiek en mentaal een zware beproeving.
Ook hun al beperkte bewegingsvrijheid wordt door Covid-19 geteisterd. Bezorgd om de besmetting , maar evenzo door het verlies aan mooie vooruitzichten: een uitstap met vrienden, een reis waar al jaren naar uitgekeken werd….

Voor vele mensen met een beperking is uitstel ook afstel, zoals voor Rosa en Wilfried.*

Rosa ging vorig jaar met pensioen. Samen met haar man Wilfried wou ze nog zoveel mogelijk van het leven genieten. Ze droomden al langer van samen op reis te gaan en nu er ook de tijd voor was wilden ze hun dromen waarmaken.
“we keken er zo naar uit” vertelt ze, “maar tijdens een routinecontrole werd bij mij uitgezaaide kanker vastgesteld, zo erg dat mijn onderbeen moest geamputeerd worden.”
In een oogwenk stortte hun wereld in, maar ze herpakten zich.
Wilfried was nog vrij goed te been. “Ik help je wel, schat. Die rolstoel zal ons niet beletten onze plannen waar te maken” was zijn reactie. En zo geschiedde. Bij een gespecialiseerde reisorganisatie voor mensen met een beperking boekten zij een citytrip naar Barcelona in het voorjaar en een avontuurlijke safari naar Kenia in september. De lucht klaarde even op…en toen kwam Corona.
“Het kwam hard aan” zuchtte Rosa, “de reisorganisatie heeft ons prima bijgestaan, maar onze plannen uitstellen naar een latere datum ? Hoe evolueert mijn ziekte, en Wilfried? …hij wordt er ook niet jonger op. Dekselse Corona !”

Het verhaal van Rosa en Wilfried relativeert onze tijdelijke beperkingen door Covid-19 tot een “stepstone” in het leven, een moeilijke hindernis maar met uitzicht op betere tijden. Het doet ons nadenken over sociale en fysieke toegankelijkheid in onze samenleving. Zoals de zorgsector een fundamentele maatschappelijke en sociale nood invult, verdienen ook organisaties, professionele en vrijwilligers-, die een venster op beleving bieden voor mensen met een fysieke of mentale beperking de aandacht en steun van de overheid. De sporen die Covid-19 in onze samenleving nalaat zijn hiervan de getuigen.

We moeten de eenzaamheid doorbreken, opnieuw genieten van leuke ontmoetingen, tijd maken voor natuur, cultuur en avontuur.
Het is geen kwestie van inhalen wat we verloren zijn maar van opnieuw beginnen. Een algemene reset van onze economie met aandacht voor sectoren die onze levenslust een boost geven zoals de horeca, de cultuur- en event-sector en de reissector.

Reizen is met de jaren een behoefte geworden. Ontspannen na een jaar intensief werken, kennismaken met andere volkeren en culturen, genieten van de natuur. Reizen verruimd onze horizon en maakt ons weerbaar in de samenleving.

Op onze weg naar kennis en succes mogen we niet vergeten af en toe even achterom te kijken of we niemand achterlaten, zoals Cindy:

“ Ik ben al vrij jong in een elektrische rolstoel beland en mag sinds vorig jaar ook niet meer vliegen. Daarom had ik eind vorig jaar bij een gespecialiseerde reisorganisatie een cruise naar de Noorse Fjorden geboekt. Vermits ik alleen ben en nood heb aan begeleiding had de reisorganisatie ook voor een vrijwilliger gezorgd die mij gedurende de ganse reis zou bijstaan. Ik maakte in februari kennis met Frieda. Het klikte meteen en zij kon zich vrijmaken in juli….maar toen kwam Corona en verdampte mijn droomreis. Ik kreeg een voorstel om de reis te verplaatsen naar volgend jaar maar dat kon mij niet echt bekoren. Hoe zou mijn gezondheid evolueren en kon Frieda zich nog vrijmaken ?
…Dekselse Corona !”

Nu we met z’n allen tijdelijk beperkt zijn is het makkelijker om ons een beeld te vormen hoe Rosa, Wilfried en Cindy hun beperking ervaren.
Zij kunnen rekenen op een reisorganisatie die geen inspanning onverlet laat om hen bij te staan. We hopen dat ze hun droomreis alsnog kunnen waarmaken.

Covid-19 raakt ons allen, maar sommigen meer…het maakt ook duidelijk welke sectoren in het verleden (te) weinig gehoord werden. Tijd om het tij te keren.